Λέξεις και τελείες

Και οι λέξεις, τι γίνεται με τις λέξεις;
Μικρές σφαίρες που πληγώνουν
μ’ έναν πόνο αλλιώτικο·
εσωτερικό, απόλυτο, ανίατο.
Μια πληγή που δεν μπορεί να κλείσει
-πώς αλλιώς; αφού η σφαίρα μένει μονίμως εκεί,
να την κρατά ορθάνοιχτη,
να την ματώνει,
να την γδέρνει
να την κακοφορμίζει-.
Μια βια αλλιώτικη,
με τους μώλωπές της να μένουνε κρυφοί,
αόρατοι για όλους τους γύρω,
τους άλλους·
τους άφθαρτους, τους αλώβητους, τους ακέραιους,
και ορατοί μόνο για σένα·
τον φθαρμένο, τον πληγέντα, τον κατακερματισμένο.
Να γλείφεις κάθε μέρα το σημάδι εκείνο
στο στέρνο σου στ’ αριστερά,
παλεύοντας να μαλακώσεις κάπως
τον παράξενο τούτο πόνο
που φτάνει απ΄το πουθενά
και σ’ακολουθεί αδιάλειπτα,
παίζοντας κρυφτό μαζί σου.

 

words.jpg

Η Αρχή

Ποτέ δεν ήμουν καλή στο να γράφω εισαγωγές. Ακόμα και αυτή την πρόταση, την έχω σβήσει καμιά ντουζίνα φορές, και την έχω γράψει από την αρχή άλλες τόσες. Σκέφτηκα πως θα ήταν ωραίο να είχα ένα μέρος, στο οποίο να γράφω ό, τι και αν μου περνάει από το μυαλό: ποιήματα και πεζά, σκέψεις γύρω από βιβλία και άρθρα, εμπειρίες από μέρη, λογισμοί και παραλογισμοί, συνειρμοί και εικόνες. Θαρρώ πως μοιάζει με ημερολόγιο, σαν εκείνο που κρατάγαμε μικροί, με ένα μικρό λουκετάκι και ένα ζευγάρι κλειδιά καλά κρυμμένα στο βάθος κάποιου συρταριού -μόνο που τούτο εδώ είναι δημόσιο και έχει οθόνη αντί για σελίδες. Για να δούμε, λοιπόν, πώς θα γίνει με τον καιρό.

Τελειώνει το τραγούδι που ακούω, οπότε ας κλείσω και εγώ αυτό το μικρό καλωσόρισμα στο Pluma Verbi. Ελπίζω μετά από λίγο καιρό να μοιάζει όπως ακριβώς το ‘χα φανταστεί.

P.S.: Το τραγούδι είναι το Honey- Moby, και νομίζω πως τις επόμενες μέρες θα το ακούω μέχρι και στον ύπνο μου. Well, it is worth it.

b21053bf9e5f60d63da970c128a65471