Χαρμάνι Βιβλίων ν.4 – Μικρή Ιστορία του Κόσμου, E.H. Gombrich

Σβήνω-γράφω, σβήνω-γράφω τις πρώτες αυτές αράδες τόσο πολύ, που θαρρείς το χαρτί θα σκιστεί από το πολύ μελάνι και θα αφήσει πίσω του ένα παραπονεμένο μπάλωμα, να με κοιτάει επικριτικά για την αδυναμία μου να συνθέσω ένα συνεκτικό κείμενο. Και οι λέξεις νομίζω θα βγουν από το χαρτί και θα αρχίσουν να μου τραβάν το χέρι με ακανόνιστες κινήσεις, ώστε να αφήνει πίσω γράμματα και φράσεις, έως ότου να γραφεί κείνο που ποθούν αυτές.

Σήμερα είναι 9 Σεπτεμβρίου, και ο καιρός έχει αρχίσει να θυμίζει φθινόπωρο. Η μουσική επιλογή της ημέρας είναι ο μοναδικός Luciano Pavarotti, ο Ιταλός τενόρος που σημάδεψε τον 20ο αιώνα με την παρουσία του, και συγκεκριμένα η όπερα Madama Butterfly, για την οποία συνεργάστηκε με τον Giacomo Puccini.

«Vogliatemi bene, un ben piccolino» παρακαλάνε μελαγχολικά οι νότες.

Τον τελευταίο καιρό αναζητούσα να διαβάσω κάτι λίγο διαφορετικό από ότι συνηθίζω. Είχα στο νου μου ένα βιβλίο που να συνδυάζει την ιστορία του παρελθόντος με το παρόν, το τότε με το τώρα, ώστε να με βοηθήσει να αποκτήσω μια εποπτεία, μια πιο μακρινή ματιά ας πούμε, στα γεγονότα που έλαβαν χώρα στον κόσμο ανά τα χρόνια, ή καλύτερα ανά τους αιώνες. Έτσι, έφτασε στα χέρια μου το «Μικρή Ιστορία του Κόσμου», του E.H. Gombrich, ένα βιβλίο πολυαγαπημένο και χιλιοδιαβασμένο από πλήθος αναγνωστών. Αυτό που με εξίταρε σχετικά με το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι το γεγονός ότι πιάνει την άκρη του μίτου της ιστορίας από την εποχή των δεινοσαύρων και των ανθρώπων των σπηλαίων, και φτάνει έως και την εποχή της πυρηνικής ενέργειας, περικλείοντας μέσα σε μόλις 349 σελίδες γεγονότα που δεν χωράνε ούτε σε μια ντουζίνα τόμους.

Κατά την ανάγνωσή του μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η απλότητα και η φυσικότητα με την οποία εναλλάσσονται οι εποχές, οι κουλτούρες και τα ιστορικά συμβάντα, λες και όλα συνδέονται μεταξύ τους με μια τεράστια αόρατη κλωστή, λες και όλα συνέβησαν στα πλαίσια ενός στενού γεωγραφικού διαμερίσματος και όχι ολάκερου του κόσμου. Ο τρόπος, μάλιστα, που έχουν γραφεί θυμίζει παραμύθι που λέμε σε μικρά παιδιά, είναι στρωτός και κατανοητός, δίχως ακαδημαϊκές λέξεις που προορίζονται μονάχα για τους λίγους, αλλά με μια διάθεση να αναγνωστεί από οποιονδήποτε, οπουδήποτε, επιθυμεί να φωτίσει πτυχές του –μακρινότερου ή και κοντινότερου- παρελθόντος.

Όλα τα παραπάνω συμβάλουν στον οικουμενικό χαρακτήρα του βιβλίου, ενός βιβλίου που αφηγείται μια ιστορία η οποία δεν χωρίζει, αλλά αντίθετα ενώνει όλους τους λαούς και όλες τις ιστορίες μέσα σε μερικά φύλλα, ανακλώντας εκείνα που ενώνουν και όχι εκείνα που χωρίζουν, αντικατοπτρίζοντας ένα παρελθόν που βιώθηκε από κοινού από μυριάδες άτομα, ανεξάρτητα των πεποιθήσεων, της θρησκείας ή της καταγωγής τους.

Στον Πρόλογο του βιβλίου διαβάζουμε χαρακτηριστικά ένα απόσπασμα από μια παλαιότερη τούρκικη έκδοση, στο οποίο ο Gombrich γράφει:

«Θέλω να τονίσω ότι δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ, πρόθεση το βιβλίο αυτό να αντικαταστήσει το σχολικό βιβλίο ιστορίας, το οποίο εξυπηρετεί έναν πολύ διαφορετικό στόχο. Θέλω οι αναγνώστες να χαλαρώσουν και να παρακολουθήσουν την ιστορία χωρίς να χρειάζεται να κρατάνε σημειώσεις ή να απομνημονεύουν ονόματα και χρονολογίες. Υπόσχομαι μάλιστα ότι δεν θα τους εξετάσω σ’ αυτά που έχουν διαβάσει».

 

IMG_20180827_115015_226

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s